Rosalía de Castro 3

Ola a tod@s!

Este venres tivemos a terceira sesión de Radio Pondal con novos poemas de Rosalía de Castro. 

Desta vez a nai de Selena (5º de primaria) e o alumnado de 4º de primaria, recitaron os poemas: "Máis ve que o meu corazón" e "Lugar máis fermoso"

Moitas grazas por colaborar!

Lugar máis fermoso

non houbo na terra

que aquel que eu miraba,

que aquel me dera.

Lugar máis fermoso

no mundo n´hachara

que aquel de Galicia,

¡Galicia encantada!

Máis ve que o meu corazón

é unha rosa de cen follas,

i é cada folla unha pena

que vive apegada noutra.

Quitas unha, quitas dúas:

penas me quedan de sobra;

hoxe dez, mañán corenta,

desfolla que te desfolla.

¡O corazón me arrincaras

desque as arrincares todas!

Rosalía de Castro 2

Bo día amiguiñ@s.

Aquí vos deixamos algúns momentos da segunda sesión deste venres de Radio Pondal  en torno á Rosalía de Castro. Desta vez da man do alumnado de 3º de primaria e coa colaboración moi especial da nai e o pai de Samantha, Sofía e Jimena. 

Moitas grazas familia pola vosa colaboración!!

Cando a luniña aparece

i o sol nos mares se esconde,

todo é silencio nos campos,

todo na ribeira dorme...

Una vez tuve un clavo
clavado en el corazón,
y yo no me acuerdo ya si era aquel clavo
de oro, de hierro o de amor...

Da catedral campana

grave, triste e sonora,

cando ó raiar do día

o toque de alba tocas...

Rosalía de Castro 1

Ola a todo o mundo

O equipo de dinamización de lingua galega, EDLG, organizou unha actividade preciosa para conmemorar o Día de Rosalía de Castro, que terá lugar o 23 de febreiro:

Recitado de poemas os venres de xaneiro e febreiro a través da nosa Radio Pondal, animando a toda a comunidade educativa, alumnado, familias, mestres e mestras. Para formar parte da gravación informade á titora correspondente.

Aquí vos deixamos algúns momentos deste venres, no que o alumnado de 5º de primaria recitou o poema "Nasín cando as prantas nasen".

Nasín llorando,

en el mes de nasín froles,

en amanecer,

en un amanecer de abril.

Por eso me llaman Rosa,

pero la sonrisa triste,

con espinas para todos,

pero nadie para ti.

Desque quixen, ingrato,

todo se acabó para mí,

que eras tú para todo de mí,

mi alegría y mi vida.

Entonces, ¿de qué te quejas, Mauro?

Entonces, ¿de qué te quejas, diciendo,

cuando sabes que moriría

por verte feliz?

Duro clavel, me dejarás atascado

con tu maldesir,

con tu estúpida petición

de que no sé qué quieres de mí,

porque no puedo darte

un precio.

Mi corazón viene

con una llave para abrirlo.

No tengo nada más que dar,

no tengo nada más que pedirme.